ackoff

فیلسوف برجسته‌ی دنیای مدیریت، آقای راسل ایکاف از وجود دو نوع اشتباه (خطا) در سازمان‌ها یاد می‌کند. اول،خطای اقدام (error of commission) است، یعنی انجام کاری که نباید انجام داد. دوم، خطای تعلل (error of omission) است، یعنی انجام ندادن کاری که باید انجام می‌شد. برای مثال، خرید شرکتی که سودآوری آن کمتر از مجموعه سبد خریدار است، خطای اقدام است و نخریدن شرکتی که سودآوری بیشتری دارد، خطای تعلل است.

ایکاف خاطرنشان می‌کند که «سازمان‌ها بیشتر به دلیل خطای تعلل دچار مشکل می‌شوند تا خطای اقدام.»

در واقع، وقتی سازمانی کارها را درست انجام می‌دهد، چیز زیادی یاد نمی‌گیرد، اما وقتی اشتباه می‌کند خیلی چیزها یاد می‌گیرد. وقتی کاری را درست انجام می‌دهیم فقط دانسته‌های قبلی ما تأیید می‌شوند. بنابراین، فقط از اشتباه کردن و پی بردن و اصلاح آن‌ها یاد می‌گیریم. البته، در مدرسه و بعد در محل کارمان مرتب می‌گویند اشتباه‌کردن جایز نیست. بنابراین، همه سعی در پنهان کردن اشتباه‌های خود داریم. حتی وقتی نتایج کارمان خطاست همچنان به انجام «درست» کارها ادامه می‌دهیم. چون به ما درست و غلط را گفته‌اند، متوجه نیستیم که آنچه باید انجام بدهیم کار درست است یا نه. پدر علم مدیریت نوین، آقای پیتر دراکر، به خوبی این مفهوم را بیان کرده است.وی‌ می‌گوید: «مدیریت انجام درست کارها و رهبری انجام کارهای درست است.»

شناسایی خطاهای تعلل – از دست دادن فرصت‌ها – بسیار دشوار است چون نظام‌های حسابداری تنها خطاهای اقدام را شناسایی می‌کنند. بنابراین، در سازمان‌هایی که خطاها را تحمل نمی‌کنند، انجام ندادن کارها بهترین راه برای حداکثر کردن امنیت شغلی است. این عامل مهمترین علت مقاومت کارکنان در مقابل تغییر است. متأسفانه، در محیطی که پیوسته پیچیده‌تر و غیرقابل پیش‌بینی‌تر می‌شود، اقدام نکردن ساده‌ترین مسیر انهدام یک سازمان است!

منبع: http://www.acasa.upenn.edu/A_MAJOR_MISTAKE.pdf

0 Comments

Leave a reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

با من تماس بگیرید

Sending

© 2018 محمد بدری

Log in with your credentials

Forgot your details?